Szamot dobrze akumuluje ciepło i znosi pracę w wysokiej temperaturze, ale nie pełni roli izolacji. Bez warstwy izolacyjnej ciepło szybko ucieka na zewnątrz, co skraca czas stabilnego pieczenia i podnosi zużycie opału. W praktyce przekłada się to na spadki temperatury w komorze oraz wyraźnie wyższą temperaturę obudowy, co zwiększa ryzyko oparzeń. Brak izolacji bywa też powodem większego zużycia drewna, nawet 2-3 razy.

Do wnętrza, czyli rdzenia i paleniska, częściej stosuje się szamot, ponieważ łączy wysoką odporność mechaniczną z bardzo dobrą akumulacją ciepła. Wermikulit sprawdza się głównie jako izolacja, bo lepiej ogranicza straty niż magazynuje energię. Jest przy tym lekki, ale mniej odporny na uderzenia, więc w strefie intensywnego użytkowania łatwiej ulega uszkodzeniom. Wybór zależy od funkcji warstwy, a nie od jednego „najlepszego” materiału.

Perlitobeton tworzy twardą, niepalną otulinę, która dobrze ogranicza straty ciepła i znosi warunki ogrodowe po zabezpieczeniu warstwą zewnętrzną. Wełna lub mata ceramiczna daje bardzo skuteczną izolację oraz działa jako warstwa dylatacyjna i poślizgowa, co zmniejsza ryzyko pękania przy pracy termicznej. Tego typu materiały wymagają jednak szczelnego „zamknięcia” w konstrukcji, aby nie chłonęły wilgoci i nie degradowały pod wpływem warunków atmosferycznych. W praktyce często łączy się oba rozwiązania, dobierając je do budżetu i projektu.

Stosuje się proporcję 5:1, czyli 5 części perlitu na 1 część cementu. Najpierw zwilża się perlit, a dopiero potem dodaje cement, co ogranicza pylenie i ułatwia równomierne „oblepienie” ziaren. Wody dodaje się minimalnie, aż do uzyskania konsystencji wilgotnej ziemi, bez spływania mleczka cementowego. Dla kopuły często spotyka się grubość warstwy rzędu 8-10 cm, aby izolacja realnie ograniczała ucieczkę ciepła.

Rdzeń pieca i otulina pracują termicznie inaczej, bo mają inną rozszerzalność i inną dynamikę nagrzewania. Warstwa dylatacyjna lub poślizgowa redukuje naprężenia, które w przeciwnym razie przenoszą się na konstrukcję i prowadzą do pęknięć, szczególnie po pierwszych ostrzejszych paleniach. Jako rozwiązania stosuje się maty lub wełny ceramiczne, a także inne warstwy umożliwiające „ruch” między rdzeniem a izolacją. Uzupełnieniem bywa siatka zbrojąca w warstwach zewnętrznych, która stabilizuje otulinę.

Zwykła zaprawa murarska nie jest projektowana do pracy w temperaturach typowych dla pieca do pizzy i w strefie gorącej ulega degradacji. W praktyce prowadzi to do kruszenia spoin, nieszczelności oraz osłabienia konstrukcji. Do murowania elementów narażonych na wysoką temperaturę stosuje się zaprawę ogniotrwałą lub szamotową, dopasowaną do pracy w warunkach pieca. Taki dobór zwiększa trwałość i ogranicza ryzyko awarii w trakcie eksploatacji.

W projektach ogrodowych często spotyka się izolację kopuły z perlitobetonu o grubości minimum 8-10 cm. W innych warstwach izolacyjnych, w zależności od rozwiązania konstrukcyjnego, pojawia się zakres 10-15 cm jako typowy punkt odniesienia. Cel jest praktyczny: ograniczenie strat ciepła na zewnątrz i do podłoża, co poprawia stabilność temperatury w komorze. Grubość dobiera się do masy rdzenia, planowanego czasu pieczenia i sposobu wykończenia obudowy.

Po zakończeniu prac konstrukcja wymaga czasu na odprowadzenie wilgoci, ponieważ woda uwięziona w warstwach podczas nagłego podgrzewania zamienia się w parę i może rozsadzić materiał. Stosuje się stopniowe, małe rozpalenia przez około 7-10 dni, aby powoli podnosić temperaturę i wysuszać piec. Dla świeżych warstw izolacyjnych, takich jak perlitobeton, praktykuje się dłuższe dojrzewanie przed mocnym ogniem, rzędu 2-3 tygodni. Taki harmonogram ogranicza ryzyko pęknięć i osłabienia otuliny.

W piecach do pizzy najczęściej stosuje się drewno liściaste, ponieważ pali się stabilniej i generuje mniej żywicy oraz smolistych osadów. Popularne przykłady to buk i dąb, które dają przewidywalny żar i ułatwiają kontrolę temperatury. Drewno iglaste zawiera więcej żywic, co sprzyja intensywniejszemu dymieniu i odkładaniu osadów w kominie. Może też wpływać na zapach i smak wypieku, zwłaszcza przy krótkim, intensywnym pieczeniu.

Komin wykonuje się ze stali nierdzewnej lub kwasoodpornej, aby materiał dobrze znosił temperaturę spalin i środowisko pracy. Prawidłowo dobrany komin wspiera ciąg, poprawia odprowadzanie dymu i stabilizuje warunki w komorze, co podnosi komfort użytkowania. Stal w tym układzie jest elementem systemu, a nie warstwą akumulacyjną, ponieważ szybko przewodzi ciepło i w rdzeniu powodowałaby straty. Dobór średnicy, szczelności i sposobu montażu wpływa także na bezpieczeństwo pracy pieca w otoczeniu użytkowników.